اگه گریه بزاره مینویسم کدوم لحظه تو رو از من جدا کرد

نگو اصلا  نفهمیدی  نگو نه !

تو بودی اون که دستامو رها کرد

خودت گفتی  خداحافظ تموم شد  من و تو سهممون از عشق  این بود

خودت حرمت عشقو شکستی بریدی آخر قصه همین بود

اگه مهلت بدی یادت میارم روزایی که بی تو عین شب بود

تموم سهمت از دنیا عزیزم  بزار یادت بیارم یک وجب بود

بهت دادم تموم آسمونو

خودم ماهت شدم آروم بگیری

 حالا ستاره ها دورت نشستن منو ابری گذاشتی داری میری

بیا برگرد ار این بن بست بی عشق

بزار این قصه این جوری نباشه

آخر بذر جدایی رو چرا تو چرا دستای تو باید بپاشه ؟

خداحافظ نوشتن کار من نیست اخه خیلی باهات ناگفته دارم

خداحافظ نوشتن کار من نیست اخه خیلی باهات ناگفته دارم 

فردا تولدمه ۲۲ اما دیگه صفایی نداره

همه سال جشن میگرفتم

اما این سال به هیشکی نگفتم

شاد بودتم دلیل می خواد بعضی وفتا

و صدای  ناب تو هم آغوش لحظه هایم شد

لحظه هایی که دیریست مرا به فراموشی برده اند

من  باز رسیدم به لحظه ی  تکرار جدایی

و فصل به فصل تکرار می شوم !

باد باران عشق مرگ  همه همانگونه که دوست ندارم تعبیر می شوند

با خدا معامله کردم  !

شاید همه ی گناهم این بود !

نباید از تو خدا  می ساختم

تو رفتی و خدای دروغینم رفت

و خدا با حضور  دل انگیزش  شرمنده ام کرد

از خدا خودم ودلم خجالت میکشم !

امروز شکستم

واقعا شکستم

دیگه اشکمم در نمیاد

وقتی دلم میگیره به تو اس میدم چون دوس ندارم ونمی خوام با کسی دیگه به جز تو  حرف بزنم !

وقتی تو جواب نمی دی دلم میشکنه اما فکرم عوض نمیشه که . عشقم کم نمیشه که !

عشقی فراتر از انسان و فروتر از خدا نیز هست؛

و آن دوست داشتن است

۱۰ روز مونده  .! 

دوست داشتن از عشق برتر است

و من هرگز خود را

تا سطح بلند ترین قله عشق های بلند ، پایین نخواهم آورد

یعنی میشه به حرمت این عید باهام اشتی کنه ؟

چیزی نمونده تا روز تولدم

۱۶ روز دیگه !

اما من نیمی از وجودمو از دست دادم

و تنها شدم عزیزم ازم دوره 

بدون اون دیگه هیچی معنا نداره واسم !

الان دیگه بیست و سه روز وبیست وسه ساعت

و بیست وسه دقیقه شده که از عزیز دلم جدا شدم خیلی دردناکه واقعا

بیست و سه روز بیست وسه ساعت

و بیست و سه  دقیقه پیش تولدشو تبریک گفتم !

آنکه ويران شده از يار مرا ميفهمد / آنکه تنها شده بسيار ، مرا ميفهمد

چه بگويم که چنان از تو فرو ريخته ام / که فقط ريزش آوار مرا ميفهمد

واز روی بصیرت روشن و زلال.

تا هرجا که روح ارتفاع دارد همگام با آن اوج میگیرد.

دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی میکند.

دوست داشتن آرام و استوار و پروقار وسرشاراز نجابت.

و پریشانی "فهمیدن و اندیشیدن "نیست،

و باخود به قله ی بلند اشراق میبرد.

در دوست می بیند و می یابد.

بی انتها و مطلق.

دوست داشتن در دریا شنا کردن.

دوست داشتن بینایی میدهد.

دوست داشتن لطیف است و نرم و پایدار.

دوست داشتن سرا پا یقین است و شک ناپذیر.

از دوست داشتن هرچه بیشتر ،تشنه تر.

که دوست را به دوست می برد.

دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست.

در خود دارد ،داشته باشند.

در دوست داشتن است که:

"هواداران کویش را چو جان خویشتن دارند"

 هرگز نبودن به تلخی فراموش کردن یک بودن نیست !

حسرت دیده بی تاب تو بیمارم کرد

جام اندوه تو مر همره و همرام کرد

 میگه دوسم نداره ؟  اما داره ! ولی اون ترس تو چشاش نمیزاره ؟

بوی تو  .. یاد تو ..

عشق تو ..

همه جا هست  !

وقتی نیستی .. نیستی

اما هستی

شاید جایی دیگر

                          برای من  ؟

یکبار شعر خواندم و یکروز شعرم را خواندم  از ان سکوت تا این شکست زمانها می گذردو من هیچ از همه ی گذشته ام باور ندارم دیروز دل بستم دیشب علاقمند بودم صبح امروز دلبسته بودم و اینک عاشقم تا به شب چه می شود نمیدانم

هر بار از خودم می پرسم چرا نمی شود مثل همه ی انها که در خوابند ساده دوست داشت

 میگه دوسم نداره ؟  اما داره ! ولی اون ترس تو چشاش نمیزاره ؟

خواستم شعرش را برایم بخواند،

گفتم خصوصی که نیست؟!

گفت شعر که خصوصی نمی شود! می شود؟!

به یاد آوردم که ؛

خصوصی ترین شعر زندگی من

هر روز در خیابان های عمومی راه می رود،

وسایل نقلیه ی عمومی سوار می شود،

یا در کافه، رستوران های عمومی با دوستانش که من نمی شناسم، می نشیند...

کمی گیج و مُردّد گفتم نه، نیست ،

تا زود تر شعر عمومی اش را برایم بخواند.

میگه دوسم نداره ؟  اما داره ! ولی اون ترس تو چشاش نمیزاره ؟                       

و گاهی هرگز پس از  دیگری عاشق نمی شوی

 همه می ایند و تو تنها نظاره گر لحظه های سوت وکوری  بی انکه دل در این راه همسو و یکپارچه شود با انچه که خواهانش هستی

 صادقانه بگویم عشق اینک تنها یک رویاست و ما بازیچه برگهای سرد پاییزیم

میگه دوسم نداره ؟  اما داره ! ولی اون ترس تو چشاش نمیزاره ؟

حقیقت پنداشتم آنچه را که رخ داد . در غم انگیز ترین لحظه ها !

 عاشق شدن و رهایی از عشق بهتر از هرگز عاشق نشدن است 

میگه دوسم نداره ؟  اما داره ! ولی اون ترس تو چشاش نمیزاره ؟ 

همیشه یک صفحه سفید بهانه نوشتن می‌شود

و نوشتن، بهانه ماندن. مثل یک خلوت ساکت که بهانه آواز خواندن می‌شود

 و آواز خواندن بهانه سیال شدن در جریان زندگی.

 خلاصه همیشه موضوعی بهانه برای جاودانه شدن می‌شود...

 صدای تو  برایم هر روز همیشه‌تر از دیروز است

میگه دوسم نداره ؟  اما داره ! ولی اون ترس تو چشاش نمیزاره ؟

تنها دلیل بودنم !

فراموش کردن تو محال ترین خیال افرینش است .

میگه دوسم نداره ؟  اما داره ! ولی اون ترس تو چشاش نمیزاره ؟

خدا هم  نمی خواهد

 او نیز با دلتنگیهاییم غریبه است

اگر بخواهم با سنگ هم گریه خواهم کرد  

آنها به راحتی صدای دل شکسته ام را می شنونند  اما تو

تو که تمام لحظه هایم بودی تمام ثانیه ها

 تو  فریاد دوستت دارم را از لبهایم   نشنیدی  اه که چقدر  غم انگیز است.

تو همیشه می گفتی  صدایم ارام ترین صداهاست ؟

ومن گمان می کردم  حقیقت دارد  !

میگه دوسم نداره ؟  اما داره ! ولی اون ترس تو چشاش نمیزاره ؟ 

گذشت و گذشت  تا به گذشته رسید  نه به عشق نه به دوست نه به یار

به انزوا ی لحظه هایی که با تو دوست بودم و  تمام خنده هایم را نثارت کردم و در تنهایی خودم گریستم

 واژگون شده ام اکنون

 من اندوه دلم را به شادی  دیگران عوض نمی کنم

نمی خواهم اشکهایی که غم ها را از چشمهایم سرازیر می کنند به خنده در آیند .

آرزومندم زندگی  به شکل  اشکی و لبخندی باقی بمان.

 میگه دوسم نداره ؟  اما داره ! ولی اون ترس تو چشاش نمیزاره ؟

تمام یاس ها بوی تو دارند

فغان از دوری  روی تو دارند !

شروع تمام خوبیها از تو بود 

سرچشمه تمام نگاه هایی که نکرده ام و تمام

حرفهایی که نگفته ام 

هر بار با دیدن تو جان همچون اتشی شعله ور  می سوزد

پاهای چون کوه استوارم می لرزند

نمی دانم ملاحظه لحظه ها را کنم ؟

یا با تو سخنی تازه بگویم

بی شک صبور تر خواهم شد

و شاید من اخرین پیروز این میدان  باشم

با دستانی پر از شکوفه ٬باران ٬صدا و نفس هایی که

که آغوش گرم تو را در بردارد

میگه دوسم نداره ؟  اما داره ! ولی اون ترس تو چشاش نمیزاره ؟

میگه دوسم نداره ؟  اما داره ! ولی اون ترس تو چشاش نمیزاره ؟

ميدانم !

من ميميرم از اين غم چو بيايي چو نيايي .

میگه دوسم نداره ؟  اما داره ! ولی اون ترس تو چشاش نمیزاره ؟

نمي دونم اينهمه تجربه  رو مي خواييم چه كار

 كي مي خواد به درد بخوره

وقتي كه قشنگترين انتخاب ها كم كم بوي اسارت ميگيرن

 قبل از  شروع همه چي تموم ميشه

وما اول همون راهي مونديم كه بارها تا اخره اخرش دويديم

اما هرگز نرسيديم

سفر به جستجوي تو چقدر عاشقانه است

و يك نگاه ديدنت لطيف و شاعرانه است

شبي كه اب ميزد به گونه ي تو شعر من !

سكوت ديده ات پر از لطافت شبانه است

تو نيستي به غم قسم كه شعر گل نمي كند

براي صد شكستگي قلم پر از بهانه است

شكايت از نبودت براي بيتم عادت است

وگرنه با خيال تو دلم پر از جوانه است

طلوع مي كند شبي نگاه افتابي ات

بين نگاه تشنه ام به سوي بي كرانه است

هميشگي جاودان ! بيا به شعر من !

كه ابتداي ياد تو شروع هر ترانه است

براي هر نگاه تو دلم چه پاره پاره است !

هنوز باورم نميشه كه واقعا  خيلي سخته  باورش !

 میگه دوسم نداره ؟  اما داره ! ولی اون ترس تو چشاش نمیزاره ؟

دیگه خسته شدم

واقعا میخوام فراموش کنم

ممکنه با دلم صادق نباشم اما اینطوری فکر کنم بهتره

Heart speak to heart.

دل به دل راه داره .

اگه چه دوراز تو باشم

آرزوم دیدن خنده هات حتی اگه باشه تو خواب

بي تو ميشه زنده بود نميشه زندگي کرد

میگه دوسم نداره ؟  اما داره ! ولی اون ترس تو چشاش نمیزاره ؟